O Rasie

Chiński Grzywacz:
Jedna z ras psów należąca do grupy psów do towarzystwa, w sekcji psy nagie. 
UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa. 
ZACHOWANIE I CHARAKTER:
Grzywacze są uczuciowymi psami, przywiązanymi do właściciela, aczkolwiek ich charakter różni się osobniczo i ogromnie zależy od temperamentu i wychowania. Spotyka się bowiem typy spokojnego melancholika, energicznego sportowca, przyjaznego kompana, rozkapryszonego dziecka itp. Wszystkie są bardzo wrażliwe, o dość kruchej psychice (przez co bywają humorzaste). Jest to idealna rasa do towarzystwa, pod warunkiem, że rodzina/opiekun okażą mu wiele ciepła i delikatności. Potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem, źle znosi samotność. Psy są inteligentne, szybko się uczą, lubią zabawy, które często same wymyślają prowokują (niektóre doskonale aportują, sprawdzają się na torze agility). Świetnie czują się w stadzie, natomiast wobec obcych psów zachowują dystans, samce wręcz mogą okazywać agresję (należy uważać przy konfrontacji z większymi osobnikami, które grzywacze chętnie zaczepiają). Ze znajomymi psami urządzają szaleńcze gonitwy. Dla opiekuna czułe i delikatne, domagają się pieszczot, natomiast do osób postronnych podchodzą z nieufnością, lekceważą próby bezpośredniego kontaktu, unikają wyciągniętej ręki, a zdarzają się przypadki ugryzienia natrętów. Nie wszystkie grzywacze tolerują też małe dzieci, natomiast większość ma skłonności do pogoni za biegaczami, rowerzystami itp. Rasa ta ma wysokie poczucie terytorializmu i z zapałem broni domu/właściciela/słabszych członków stada. Wiąże się to z tendencją do nadmiernej szczekliwości, nad którą można zapanować odpowiednim wychowaniem psa. Zdarzają się jednak osobniki bojaźliwe, które przy każdej wizycie obcych osób chowają się w najgłębsze zakamarki mieszkania. Grzywacze są bardzo ciekawskie (już na etapie szczenięctwa), z zapamiętaniem buszują w nieznanym terenie. Uwielbiają spacery. Rozhasane miewają trudności z posłuszeństwem i "głuchną" na komendy.
WYGLĄD: 
Mały, żywy i pełen gracji pies, kościec średni lub delikatny. Gładkie, bezwłose ciało, włosy jedynie na łapach, głowie i ogonie lub pokryte delikatna woalką włosa. Dwa wyraźne typy w tej rasie: typ przypominający jelenia, elegancki, o delikatnej kości oraz typ krepy, o mocniejszym ciele i kośćcu, przypominający kuca.
SZATA I UMASZCZENIE: 
U odmiany nagiej kępki sierści występuja na głowie, uszach, dolnej części kończyn i ogonie. Skóra jest delikatna, miękka i ciepła w dotyku, może zmieniać barwę w ciągu roku, jaśniejąc na zimę. U odmiany (powder puff) szata składa się z podszerstka i delikatnego, długiego włosa okrywowego. 
ZDROWIE I PIELĘGNACJA:
Obie odmiany grzywacza wymagają specyficznej pielęgnacji i przed zakupem szczenięcia dobrze jest wypytać hodowcę o szczegóły zabiegów pielęgnacyjnych, a potem zastanowić się, czy będziemy w stanie poradzić sobie samodzielnie. Mają dość wrażliwą skórę, łatwo się uczulają. Należy chronić je przed nadmiernym nasłonecznieniem (też kremy z filtrem) oraz mrozem (kubraczki). Ale delikatne słońce jest bardzo korzystne dla skóry, która się pięknie opala (w ciągu roku koloryt skóry zmienia się). Do kąpieli używamy kosmetyków delikatnych, hypoalergicznych, dla psów o długim włosie. Kąpiele są niezbędne w celu usunięcia zanieczyszczeń osiadających bezpośrednio na skórze zwierzęcia. Najlepiej jest powtarzać zabiegi co 7-10 dni. Psy wystawowe wymagają usuwania zbędnego owłosienia poprzez golenie (najczęściej nadliczbowe włosy rosną na tułowiu i kończynach). A delikatny włos na grzywie i kończynach trzeba chronić przed łamaniem stosując np. olejek norkowy. Nie wolno dopuścić do przesuszenia skóry. Można stosować balsamy nawilżające do skóry wrażliwej. Do balsamu można dodać niewielką ilość oliwki dla niemowląt. Nie poleca się stosowania zbyt tłustych kosmetyków, ponieważ mogą one zatykać pory skórne. Psy owłosione wymagają regularnego czesania, gdyż delikatny włos ma tendencję do kołtunienia. O niezbędny zestaw szczotek i grzebieni warto zapytać hodowcę. Psom wystawowym goli się kufę. Modeluje się również firankę i długość włosa na łapach przy użyciu degażówek. Kąpiele podobnie jak u psów nagich (niezbędna odżywka odpowiednia dla długiego włosa). Szatę po kąpieli suszy się suszarką, rozprostowując na szczotce. Codzienną dietę należy uzupełnić o preparaty mające wpływ na jakość skóry i włosów, a zawierające m.in. wielonienasycone niezbędne kwasy tłuszczowe (Omega 3 i Omega 6), biotynę, witaminy z grupy B. 
CIEKAWOSTKI:
Na wystawach psów jest to jedna z najliczniej reprezentowanych ras spośród psów ozdobnych, natomiast na ulicach praktycznie ich nie widać, a spacerujący "golas" poruszający się jak konik pony wciąż wzbudza sensację i entuzjazm. 
KLASYFIKACJA FCI:
Kraj pochodzenia - Chiny Kraj patronacki - Wielka Brytania Wrażenie ogólne - mały , wesoły i wdzięczny piesek , odznaczający się gracją i powabem; bezwłosy , gładki korpus, włosy na stopach, głowie i ogonie.
Typy -"Deer"(jeleni) lżejszej budowy i "Cobby"-(ciężki) typ mocniejszy. 
Temperament - przyjacielski, nigdy złośliwy. 
Głowa i czaszka - lekko zaokrąglona i wydłużona czaszka. Policzki płaskie, bez tkanki tłuszczowej suche, zwężające się w kierunku kufy. Stop lekko zaznaczony, ale nie ekstremalny. Głowa gładka bez zmarszczek i fałd skórnych.
Długość głowy: odległość od guzu potylicznego do stopu równa jest odległości od stopu do czubka nosa. 
Kufa gładka bez obwisłych fafli, lekko zwężająca się ale nie szpiczasta.
Nos jest ważnym szczegółem: wąski w połączeniu z kufą. Każdy kolor nosa jest dopuszczalny. 
Głowa ma być powabna, wdzięczna o charakterystycznym wyrazie. Wargi gładkie i możliwie ciemne. Grzywa na głowie od bardzo długiej i obfitej do dość gładkiej i skąpej, włos zawsze miękki.
Oczy - tak ciemne że wyglądają na czarne, ukazujące niewiele lub wcale nie ukazujące białka, średniej wielkości, kształtu migdałowego, osadzone daleko od siebie. Niepełny lub całkowity brak pigmentacji spojówek nie jest wadą.
Uszy - osadzone głęboko- punkt osadzenia ucha jest położony na tej samej linii co zewnętrzny kącik oka. Duże i stojące, z frędzlami na uszach lub bez. Tylko u powder-puff dopuszczalne są uszy wiszące.
Zgryz - szczęka mocna z doskonałym zgryzem nożycowym. Kły często wystające ku przodowi. Komplet uzębienia nie wymagany. 
Szyja - szczupła bez podgardla, długa i pełna gracji, lekko łukowata u nasady głowy , ustawiona pod kątem w stosunku do dobrze związanych łopatek:; w ruchu noszona wysoko. 
Tułów - bezwłosy, gładki lub owłosiony u powder puffa. Skóra - gładka i ciepła w dotyku. Korpus - łopatka wąska wyrażna tworząca z przedramieniem kąt 90. 
Klatka piersiowa dość szeroka i głęboka. Żebra nie wysklepione zbyt mocno. Mostek niezbyt wyrazisty. Klatka piersiowa oglądana z góry pokrywa łokcie. Górna linia grzbietu prosta. Długość ciała nieco większa niż wysokość w kłębie. 
Kończyny przednie - długie, wąskie, elegancko ułożone pod tułowiem. 
Łokcie przyl onałym egające do tułowia, dobrze związane. Nadgarstki mocne, prawie pionowe, cienkie. Ruch długi i płynny z doskwykrokiem. Kończyny tylne - dobrze ukątowane, wąskie kolana. Mocne lędzwie. Muskularny zad. Posladki muskularne i zaokrąglone. Podudzie długie. Mocne kątowanie. Szerokie rozstawienie.Ruch płynny, posuwisty i elegancki. 
Łapy - ekstremalnie zajęcza stopa; wąska i bardzo długa. Pazury długie w każdym kolorze. Skarpetki z włosów różnej gęstości u różnych osobników, maksymalnie do przegubu i stawu skokowego. 
Ogon - wysoko osadzony; w ruchu noszony do góry, długi, zwężający się ku końcowi, zupełnie prosty, nigdy zakręcony ani zawinięty w jakakolwiek stronę, natyralnie opuszczony w spoczynku. Owłosiony maksymalnie na dwu trzecich długosci..
Ruch - długi płynny i elegancki, w galopie "koński".
Szata - żadnych włosów na tułowiu . Skora drobnoziarnista, delikatna, miekka i ciepła.
Szata u powder-puff: podszerstek bardzo krótki, włos okrywowy długi i miękki. Szata u powder-puff tworzy tak zwaną woalkę(powder-puff-- z angielskiego puszek do pudru).
Kolor i każda jego kombinacja dopuszczalne. 
Wysokość - idealna wysokość dla psów;28 do 33cm w kłębie. Idealna wysokość dla suk23 do 30cm w kłebie.
Waga - jest różna u różnych typów, nie powinna jednak przekraczać5,5kg.
Wady - każde odstępstwo od podanego wzorca uważane jest za wadę. 
Wady dyskwalifikujące - agresja, wzrost powyżej-36,5cm w kłębie. Waga powyżej 5,5kg. Kopiowane uszy. Przodozgryz. Ogon kopiowany lub załamany. Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra. Opis rasy opracowany na podstawie artykułu Wojciecha Alberta Kurkowskiego "Łysy z grzywką". 

Spaniel kontynentalny miniaturowy - Papillon, Phalene

Wzorzec FCI nr 77

POCHODZENIE: Francja, Belgia.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 17.09.1990.

KLASYFIKACJA: Psy ozdobne.

KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa.
Sekcja 9

Ozdobne spaniele kontynentalne.
Nie podlegają próbom pracy.

Wygląd ogólny
Mały, luksusowy, ozdobny spaniel, prawidłowo i harmonijnie zbudowany, o
długiej szacie; umiarkowanie długa kufa jest krótsza niż czaszka; żywy,
pełen wdzięku i zarazem silny. Dumnie obnosi się w płynnym, eleganckim
ruchu.


Długość: w wymiarze łopatkowo-kulszowym mierzy się od szczytu łopatek do końca pośladków.


Głowa: proporcjonalna do tułowia i proporcjonalnie lżejsza i krótsza niż u spanieli dużych i średnich.
Czaszka: niezbyt zaokrąglona ani z profilu ani z
przodu. Bywa, że widoczny jest delikatny zarys bruzdy czołowej. Kufa
krótsza niż czaszka, delikatna, zwężająca się i niezbyt wklęsła na
bokach, nie może być zadarta ku górze. Prosty grzbiet nosa jest
połączony z czaszką wyraźnym wgłębieniem. U cięższych psów, wgłębienie
to jest mniej widoczne, jednakże wyraźne. U bardzo małych psów jest
wyraźnie zaznaczone, nigdy jednak bardzo głębokie.
Nos: mały, czarny i okrągły, lecz lekko spłaszczony na szczycie.
Wargi: mocno pigmentowane, cienkie i suche.
Zęby: dość mocne, zgryz normalny. Język: nie może być widoczny.
Język: ciągle widoczny lub nie chowany przy dotyku palcem jest wadą.
Oczy: dosyć duże, szeroko rozwarte, w kształcie dużych
migdałów, nie wypukłe, osadzone dość nisko, wewnętrzny kąt oka znajduje
się na przecięciu linii czaszki i kufy. Ciemnej barwy i bardzo
wyraziste. Powieki mocno pigmentowane.
Uszy: dość delikatne ale pewne. Niezależnie od tego,
czy uszy są stojące, czy wiszące, w dotyku chrząstka nie może mieć zbyt
ostrego zakończenia. Uszy są osadzone dość daleko w tyle głowy,
wystarczająco daleko od siebie, by ukazywać lekko zaokrąglony kształt
czaszki.

A. Odmiana z wiszącymi uszami, zwana phalene:
Ucho w spoczynku jest osadzone wysoko, znacznie wyżej niż linia oka,
wiszące, a jednak dość ruchome. Porośnięte falistym włosem, który może
być dość długi - nadaje to psu ładny wygląd.

B. Odmiana z uszami stojącymi, zwana papillon:
Ucho osadzone wysoko, małżowina uszna szeroko rozwarta i skierowana na
bok. Wewnętrzna krawędź ucha tworzy kąt około 45 stopni z linią po
ziomą. W żadnym przypadku ucho nie może być uniesione prosto do góry, w
sposób charakterystyczny dla szpica - jest to niedopuszczalne. Wnętrze
małżowiny okryte delikatnym włosem, również fałistym. Najdłuższe włosy
sięgają nieco poniżej krawędzi ucha; zewnętrzna część ucha jest okryta
wiszącymi frędzlami sięgającymi daleko poza krawędź ucha. Wynikiem
krzyżowania tych dwóch odmian jest często pies o półstojących uszach z
załamanymi końcami - ten pośredni sposób noszenia ucha jest poważnym
błędem.

Kończyny:
Łopatki: łopatka i ramię dobrze rozwinięte, równej długości, dobrze związane ze sobą, normalnie ukątowane i dobrze związane z tułowiem.
Kończyny: proste, pewne, raczej delikatnej budowy.
Pies nie może sprawiać wrażenia zbyt wysokiego na nogach. Z profilu staw
skokowy wyraźnie zaznaczony, normalnie ukątowany. Oglądane z przodu lub
z tyłu kończyny są ustawione równolegle.
Łapy: dość długie, zwane zajęczymi, pewnie oparte na
opuszkach. Mocne pazury, preferowane czarne, jaśniejsze u okazów o
brązowej lub białej szacie (białe pazury u białych okazów łubu osobników
z białymi kończynami nie stanowią błędu, jeśli poza tym pies jest
dobrze pigmentowany). Palce mocne, o twardych opuszkach. Między palcami
bogate owłosienie wystające przed palce i tworzące zakończenie łapy.

Tułów:
Szyja: średniej długości; kark nieco łukowaty.
Klatka piersiowa: szeroka, dość głęboka. Obwód klatki
piersiowej, mierzony między dwoma ostatnimi żebrami musi być w
przybliżeniu równy wysokości w kłębie. Żebra dobrze zaokrąglone.
Linia grzbietu: nie jest przesadnie krótka lub wypukła ani łękowata, jednakże nie jest zupełnie płaska; lędźwie mocne i lekko wysklepione.
Brzuch: nieco podciągnięty.
Ogon: osadzony dość wysoko, dość długi, bujne frędzle
tworzą piękne pióro. W akcji ogon uniesiony wzdłuż linii zadu i
zawinięty, koniuszek może dotykać zadu; nigdy nie może być zakręcony lub
spoczywać płasko na zadzie.
Szata: bez podszycia, bujna, lśniąca, falista (nie
należy mylić z lokowatą), nie miękka, lecz nieco twarda w dotyku, z
jedwabistym połyskiem. Sierść ułożona płasko, włos dość delikatny, lekko
falisty. Szata w typie owłosienia angielskiego ozdobnego spaniela,
jednak znacznie różni się od szaty pekińczyka; nie może również
przypominać szaty szpica. Włos na pysku, kufie, przedniej części nóg i
poniżej stawu skokowego jest krótki. Na tułowiu włos średniej długości,
dłuższy na szyi - tworzy kryzę i żabot, opadając falami na klatkę
piersiową; tworzy frędzle na uszach i tylnych partiach kończyn
przednich; tył ud bujnie okryty miękkim włosem tworzącym portki. Między
palcami mogą być niewielkie kępki włosów, które mogą nieco wystawać, pod
warunkiem, że nie powoduje to ciężkiego wyglądu łap, a raczej nadaje im
wygląd subtelny, wydłużając je. U niektórych okazów w dobrej kondycji
włos długości 7,5 cm w kłębie, natomiast frędzle na ogonie długości 15
cm.
Maść: dopuszczalne są wszelkie maści na białym tle. Na
tułowiu i nogach biel musi dominować. Mile widziana biel na głowie w
postaci mniej lub bardziej szerokiej strzałki. Na dolnej części głowy
dopuszczalne białe znaczenie, jednak biel jako dominująca barwa głowy
stanowi wadę. We wszystkich przypadkach wargi, powieki i nos muszą być
pigmentowane.



Wymiary:
Wysokość w klębie: Około 28 cm.
Cięża ciała: Dwie kategorie:
1) poniżej 2,5 kg dla psów i suk.
2) od 2,5 kg - 4,5 - psy od 2,5 kg - 5 kg - suki.
Minimalny ciężar ciała: 1,5 kg.

Chód: dumny, swobodny, lekki i elegancki.

Wady:
Płaska czaszka, jabłkowata i wypukła, jak u angielskiego ozdobnego
spaniela. Stop zbyt mocny lub nie dość zaznaczony; garbonos lub wklęsły
grzbiet kufy. Małe lub zbyt okrągłe oczy, wypukłe, jasne; widoczne
białkówki kiedy pies patrzy prosto przed siebie. Nos innej barwy niż
czarna. Brak pigmentacji na obwódkach powiek i warg. Tyło- zgryz i -
szczególnie - przodozgryz to wady, których należy unikać. Przednie
kończyny wygięte, pogrubiałe nadgarstki, kończyny tylne - oglądane z
tyłu odchylone od linii pio nowej w stawach kolanowych, w stawach
skokowych, łapach; słabe kończyny tylne. Łapy zbieżne lub rozbieżne,
pazury nie dotykające podłoża. Pojedynczy lub podwójny szczątkowy palec
na tylnych kończynach jest niepożądany i stanowi błąd piękności;
szczątkowe palce należy więc usuwać. Zakręcony ogon, ogon leżący płasko
na grzbiecie, opadający na jedną stronę (tzn. kość ogonowa, nie zaś
frędzle, które ze względu na swą długość - opadają w lokach). Uboga
szata, miękka lub puszysta; włosy stojące prosto lub proste same w
sobie, we łnista sierść i podszycie wskazują na krzyżowanie ze szpicem.

Uwaga: samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, umieszczone całkowicie w mosznie.
Wzorzec FCI nr 97 /05.03.1998/, wersja angielska
SZPICE NIEMIECKIE, ŁĄCZNIE Z KEESHONDEM IPOMERANIANEM 

TŁUMACZENIE : Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Niemcy.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA:
05.03.1998.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies stróżujący i do towarzystwa.
KLASYFIKACJA F.C.I. : Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 4 Szpice europejskie.
Bez prób pracy.
ZARYS HISTORII RASY: Szpice niemieckie są potomkami „psów
torfowych” (Torfhund) z epoki kamiennej, „canis familiaris palustris
Rüthimeyer” oraz późniejszych „szpiców osady palowej” (Pfahlbau);
są one najstarszą rasą psów w Europie Środkowej. Wiele innych ras
wywodzi się od nich. W krajach nie będących niemieckojęzycznymi,
szpice wilcze znane są jako keeshondy, natomiast szpice miniaturowe
– jako pomeraniany.
WRAŻENIE OGÓLNE : Szpice urzekają z powodu swej pięknej,
odstającej dzięki obfitemu podszyciu, szaty. Szczególnie imponujący
jest bujny, przypominający grzywę, kołnierz wokół szyi (kryza) oraz
obficie owłosiony ogon, noszony dumnie nad grzbietem. Lisia głowa
z czujnymi oczami oraz małe, spiczaste, blisko osadzone uszy, nadają
szpicowi jedyny w swoim rodzaju, charakterystyczny zadziorny
wygląd.
ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości
tułowia wynosi 1:1.
USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT : Szpic niemiecki jest zawsze
  uważny, żywotny i niezwykle oddany swemu właścicielowi. Jest
bardzo pojętny i łatwy do wyszkolenia. Brak zaufania w stosunku do
obcych oraz brak instynktu myśliwskiego czynią go idealnym psem
stróżującym, zarówno na użytek domowy, jak i gospodarski.
 Szpicniemiecki nie jest ani płochliwy, ani agresywny. 
Obojętność na warunki pogodowe, krzepkość oraz długowieczność to jego
najbardziej niezwykłe cechy.
GŁOWA :OKOLICA MÓZGOCZASZKI : Średniej wielkości głowa szpica, 
widziana z góry, jest najszersza z tyłu i zwęża się w klin w kierunku
czubka nosa.
Stop: Od umiarkowanie do wyraźnie zaznaczonego; nigdy stromy.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Nos okrągły, mały i zupełnie czarny; u psa brązowego –
ciemnobrązowy.
Kufa: Kufa nie jest wydłużona i pozostaje w odpowiedniej proporcji
do czaszki. U szpiców wilczych (keeshondów), dużych i średnich –
stosunek długości kufy do długości czaszki wynosi ok. 2:3; u szpiców
małych i miniaturowych – ok. 2:4.
Wargi: Nie przesadne, ściśle przylegające do szczęki i żuchwy; nie
tworzą fafli (fałd) w kącikach ust. Całkowicie czarne u psów
wszystkich maści; u psów brązowych – ciemnobrązowe.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Szczęka i żuchwa normalnie
rozwinięte, w pełnym zgryzie nożycowym, tj. górny łuk ściśle
zachodzi na dolny, a zęby ustawione są pionowo względem szczęki i
żuchwy. 42 zęby, zgodnie z wzorem zębowym psa.
U szpiców małych i miniaturowych (pomeranianów) tolerowany jest
brak kilku przedtrzonowców. Zgryz cęgowy dopuszczalny jest u
wszystkich odmian szpiców.
Policzki: Policzki delikatnie zaokrąglone, lecz nie pucołowate.
Oczy: Oczy średniej wielkości, podłużnego kształtu, nieco skośne,
ciemne. Powieki czarne u psów wszystkich maści; u psów brązowych
– ciemnobrązowe.
Uszy: Małe uszy, osadzone wysoko i stosunkowo blisko siebie;
trójkątne i spiczaste; noszone zawsze pionowo, sztywne na końcach.
SZYJA: Średniej długości, szeroka u nasady między łopatkami; nieco
  łukowata, bez podgardla; okryta grubym, gęstym włosem, tworzącym
dużą kryzę.
TUŁÓW: Górna linia: Górna linia zaczyna się od koniuszków prosto noszonych,
stojących uszu i łączy się delikatnym łukiem z krótkim, prostym
grzbietem. Ogon o obfitym, powiewającym włosie, częściowo
przykrywającym grzbiet, zaokrągla sylwetkę.
Kłąb/Grzbiet: Wysoki kłąb przechodzi niepostrzeżenie w najkrótszy,
jak to możliwe, prosty, mocny grzbiet.
Lędźwie: Krótko związane, szerokie, mocne.
Zad: Zad szeroki i krótki, nie opadający.
Klatka piersiowa: Głęboka, dobrze wysklepiona klatka piersiowa;
dobrze rozwinięte przedpiersie.
Dolna linia: Mostek sięga tak daleko do tyłu, jak to możliwe; brzuch
nieznacznie podciągnięty.
OGON: Ogon osadzony wysoko; średniej długości. Skierowany w
górę i zagięty do przodu nad grzbietem; prosty od nasady. Spoczywa
stabilnie nad grzbietem; okryty bardzo gęstym włosem. Podwójny
skręt na końcu ogona jest tolerowany.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE :
Wrażenie ogólne: Proste; dosyć szeroki front.
Łopatki: Łopatka długa i dobrze kątowana.
 Ramię, które jest mniej więcej tej samej długości,
tworzy z łopatką kąt 90°. Łopatka dobrze
umięśniona i dobrze połączona z mostkiem.
Łokieć: Łokieć mocny, ściśle przylegający do klatki piersiowej;
 ani odstający, ani ustawiony podsiebnie.
Przedramię: Przedramię średniej długości w stosunku do ciała; silne i
zupełnie proste. Tył przedramienia dobrze owłosiony.
Śródręcze: Mocne, średniej długości; nachylone pod kątem 20° (w
stosunku do pionu).
Przednie łapy: Przednie łapy tak małe, jak to możliwe; okrągłe i
zwarte – tzw. kocie łapy, z dobrze wysklepionymi palcami. Pazury i
opuszki czarne u [psów] wszystkich maści; u psów brązowych –
ciemnobrązowe.
KOŃCZYNY TYLNE :
Wrażenie ogólne: Kończyny tylne bardzo umięśnione i obficie
owłosione aż do stawów skokowych. Tylne kończyny proste i
równoległe.
Udo i podudzie: Udo i podudzie mniej więcej równej długości.
Kolano: Kolano mocne, umiarkowanie kątowane; w ruchu nie
odchylane na zewnątrz, ani do środka.
Śródstopie: Śródstopie średniej długości, bardzo mocne i pionowe
względem podłoża.
Tylne łapy: Tylne łapy tak małe, jak to możliwe; zwarte, z dobrze
wysklepionymi palcami – tzw. kocie łapy. Grube opuszki. Kolor
pazurów i opuszków – tak ciemny, jak to możliwe.
CHÓD/RUCH : Szpic niemiecki porusza się prosto do przodu, z
dobrą akcją kończyn tylnych, płynnie i sprężyście.
SKÓRA: Skóra równomiernie napięta, bez zmarszczek
.SZATA:
WŁOS: Szpic niemiecki ma podwójną szatę: długi, prosty, odstający
włos okrywowy i krótkie, gęste, wełniste podszycie. Głowa, uszy,
przód przednich i tylnych kończyn oraz łapy – okryte krótkim, gęstym
(aksamitnym) włosem. Reszta tułowia okryta długą, bogatą szatą.
[Włos] Nie może być falisty, kędzierzawy, ani sznurowy; na grzbiecie
nie może być przedziałka. Szyja i łopatki okryte gęstą grzywą. Tył
przednich kończyn dobrze opiórowany;
 tylne kończyny mają obfitepióra od zadu do stawów skokowych.
 Ogon obficie owłosiony.
MAŚĆ:
a) Szpic wilczy/Keeshond: Szara cieniowana (wilczasta)
b) Szpic duży : Czarna, brązowa, biała.
c) Szpic średni: Czarna, brązowa, biała, pomarańczowa, szaracieniowana (wilczasta), inne maści.
d) Szpic mały: Czarna, brązowa, biała, pomarańczowa, szaracieniowana (wilczasta), inne maści.
e) Szpic miniaturowy/Pomeranian: Czarna, brązowa, biała,pomarańczowa, szara cieniowana (wilczasta), inne maści.
Czarny szpic: Czarny szpic musi mieć także czarne podszycie i skórę;
wierzchni kolor musi być lśniąco czarny, bez śladu białych czy innych
znaczeń.
Brązowy szpic: Brązowy szpic powinien być jednolicie
ciemnobrązowy.
Biały szpic: Szata powinna być czysto biała, zwłaszcza bez śladu
żółci, która zdarza się często, szczególnie na uszach.
Pomarańczowy szpic: Pomarańczowy szpic powinien być
równomiernego, średnio nasyconego koloru.
Szary cieniowany (wilczasty) szpic wilczy/Keeshond: Kolor szary
cieniowany (wilczasty) to srebrno szary z czarnymi
koniuszkami włosów. Kufa i uszy ciemnego koloru. Wokół oczu
wyraźne „okulary” w postaci delikatnie zarysowanej czarnej
linii, biegnącej od zewnętrznego kącika oka do dolnego kącika ucha;
towarzyszą im wyraźne znaczenia i cieniowania, tworzące wyrazistą,
krótką brew. Grzywa i pierścień na łopatkach – jaśniejsze. Przednie i
tylne kończyny bez śladu czarnych znaczeń poniżej łokci i kolan, z
wyjątkiem delikatnego rysunku na palcach. Czarny koniec ogona.
Spodnia część ogona i portki – w bladym, srebrno szarym odcieniu.
Szpice innych maści: Określenie „inne maści” zawiera w sobie
wszystkie odcienie kolorów, takie jak: kremowy, kremowo-śniady,
pomarańczowo-śniady, czarny podpalany oraz łaciaty (zawsze z
dominującą bielą). Czarne, brązowe, szare lub pomarańczowe łaty
muszą być równomiernie rozłożone na całym tułowiu.
WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: a) Szpic wilczy/Keeshond: 49 cm +/- 6 cm.
b) Szpic duży: 46 cm +/- 4 cm.
c) Szpic średni: 34 cm +/- 4 cm.
d) Szpic mały: 26 cm +/- 3 cm.
e) Szpic miniaturowy/Pomeranian: 20 cm +/-2cm. 
Psy poniżej 18 cm – niepożądane.
Waga: Każda odmiana szpica niemieckiego powinna mieć wagę
proporcjonalną do wielkości.
WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy
uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem
ich stopnia i zasięgu.
POWAŻNE WADY:
• Wady budowy.
• Zbyt płaska głowa; wyraźnie jabłkowata głowa.
• Cielisty kolor nosa, powiek i warg.
• Brak zębów u szpica wilczego (keeshonda), dużego i
średniego.
• Wady ruchu.
• U szarego cieniowanego (wilczastego) szpica brak wyraźnych
znaczeń na twarzoczaszce.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Niezasklepione ciemiączko.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.
• Ektropia lub entropia.
• Półstojące uszy.
• Wyraźne białe łaty u szpica, który nie jest biały.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości,
powinien zostać zdyskwalifikowany.
Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra,całkowicie opuszczone do moszny.
Kreator stron internetowych - przetestuj